Het moderne kyudo

Het moderne Kyudo

Bij de start van de Meiji periode (1868) vindt opnieuw een ontwikkeling plaats die een grote invloed had op Kyudo. Door de snelle industrialisering, met daaraan gekoppelde belangstelling voor en idealisering van alles uit het westen, en de ontbinding van de samoerai klasse liep de belangstelling voor de traditionele Japanse gevechtssporten waaronder Kyudo sterk terug. De teruglopende belangstelling was zo sterk dat men vreesde voor het volledige verdwijnen.

In 1896 kwam een groep van Kyudo meesters uit de verschillende ryu bijeen om te zien wat er moest gebeuren maar zonder resultaat. Daarop besloot Honda Toshizane, een van de meest vooraanstaande Kyudo meesters van zijn tijd en verantwoordelijk voor de Kyudo school aan de Tokyo Imperial University, om een nieuwe hybride Ryu te stichten. De nieuwe Ryu bevatte elementen uit de verschillende scholen en werd al snel populair bij een grote groep Kyudoka. Veel mensen zien Honda Toshizane dan ook als degene die Kyudo niet alleen toegankelijk heeft gemaakt voor een grote groep maar ook het voortbestaan van Kyudo heeft verzekerd.

Omdat de groep die interesse had in Kyudo steeds groter werd en de traditionele scholen niet langer de doorslaggevende stem hadden, werd het steeds belangrijker om een vorm te vinden die Kyudoka uit verschillende scholen die bij elkaar kwamen de mogelijkheid te geven om samen het boogschieten te beoefenen.

In 1930 nam de Dai Nippon Butoku Kai, een organisatie die de waarden van de traditionele Japanse gevechtssporten bewaakte, het initiatief om vertegenwoordigers van de belangrijkste Kyudo scholen bij elkaar te brengen met de opdracht om een hybride vorm te bedenken die men gezamenlijk zou kunnen beoefenen. Vanwege diepe verschillen van mening duurde het tot 1934 voor de nieuwe standaard beschreven werd.

Na de Tweede Wereldoorlog besloten de geallieerden dat de traditionele Japanse gevechtssporten verboden moesten worden omdat ze gezien werden als uitingen van een cultuur die geleid had tot de betrokkenheid van Japan bij de oorlog.

In 1949 werd die ban opgeheven en werd de Zen Nihon Kyudo Renmei opgericht die later zou overgaan in de All Nippon Kyudo Federation (ANKF). In 1953 werd een groep Kyudo meesters gevraagd om een Kyudo manual te schrijven waarin de belangrijkste principes van het boogschieten zouden worden vastgelegd. Dit oorspronkelijk werk werd in 1971 gereviseerd wat leidde tot het Kyudo Manual dat we vandaag de dag nog steeds gebruiken.

De groei van Kyudo ook buiten Japan werd nog verder gestimuleerd door de oprichting van de Europese Kyudo Federatie (EKF) in 1980. In 2006 werd de Internationale Kyudo Federatie opgericht die samen met de verschillende regionale organisaties zoals de EKF de internationale Kyudo standaard bewaakt en verder verspreid ook in seminars en examens die onder leiding staan van de ANKF.